శీలము 

          విద్యా విధానమనగానే మనకు ముందు గుర్తుకు వచ్చేది వ్యక్తి  శీలము.  ఇది అంటే శీలము విద్యలో భాగము కాదా?

          విద్య వినయాన్ని ఇస్తుందని మన పూర్వీకులు చెప్పినారు. ఈ నాడు ఈ మాట నిజమేనా?

          ఎక్కడో  ఏదో పొరపాటు జరిగినది.  మన యొక్క పద జాలము యొక్క అర్థాలు మారి పోయినాయి.

          కొన్ని ఏండ్ల క్రిందట గ్రంథాలయము లో కూర్చుని వార్తా పత్రిక చదువుతున్నాను. ఇరువురి మధ్య తీవ్రముగా ఏదో చర్చ జరుగుతున్నది. క్రమ క్రమముగా కంఠము యొక్క తీవ్రత పెరిగింది.  వాళ్ళ చర్చను నేను కూడా వినడము మొదలు పెట్టినాను. ఒక రచయిత్రి గురించి  చర్చ చాలా తీవ్రముగా జరుగుతున్నది.  వ్యక్తిగతముగా శీలమును వదిలి వేసిన ఒక రచయిత్రి తన రచనల ద్వారా ఎన్ని నీతులు చెప్పినా సమాజానికి ఒరిగేదేమిటి? ఇది మొదటి వాడి  ప్రశ్న. వ్యక్తిగత  విషయములతో మనకు సంబంధము లేదు.  ఆమె చేసిన అద్భుత మయిన సమాజానికి పనికి వచ్చే  రచనలను మాత్రమే మనము పట్టించుకోవాలి. ఇది రెండవ వ్యక్తి యొక్క వాదన. ఇద్దరూ జుట్టు పట్టుకొని పట్టుకొనే స్థాయికి వస్తే  చుట్టూ పక్కల వారు అందరూ వారికి సర్ది చెప్పి పంపించి వేసినారు.

          ఆ సమయములో  నాకొక సంఘటన గుర్తుకు వచ్చింది. నా చిన్నప్పుడు (అప్పుడు నేను ఏడవ తరగతిలో ఉన్నాను.)నా కొక సైన్స్  మాస్టారు ఉండే వారు. సైన్స్  పాఠాలు అద్భుతముగా చెప్పే వారు. పిల్లలు నిశ్శబ్దముగా వినే వారు. ఒక సారి అతడి వ్యక్తిగత జీవితములో కొన్ని దురదృష్ట కర  సంఘటనలు జరిగినాయి. అంతే , అతడు పాఠాలు ఎంత బాగా చెబుతున్నా పిల్లలు వినడము మానేసి గొడవ చేయడము మొదలు పెట్టినారు. దీనిని  ఏమిటంటారు?

          మనము ఎన్ని  నీతులు చెప్పినా  విద్యార్థులు శ్రద్ధగా వింటారు. మనమీ వాటిని అనుసరించటము లేదని తెలిసిన తరువాత  మన మాట వారు వినరు. అవసరమయితే వినినట్లు  నటిస్తారు.

          “సారా  జహామ్  సే  అచ్ఛా  హిందూ సీతాన్   హమారా “ అన్నాడు ఇక్బాల్ మహా కవి. కానీ, తాను  అని మాత్రము పాకిస్తాన్ వెళ్ళి పోయినాడు.  బంకిమ్ బాబు తన ఆనంద మఠం రచనలో  వన్డే  మాతరం అని  దేశ ప్రేమికులచేత పాదిస్తాడు.  తన జీవితములో దేశ ప్రేమికుడిగా జీవించినాడు. అందుకే వన్డే మాతరమ్  గీతము స్థాయి  మొదటి దానికి రాదు.

          ఇవన్నీ గమనిస్తే మన కొక   విషయము తెలుస్తుంది. శీలము లేని వాడు నటిస్తాడు,శీలమున్న వాడు జీవిస్తాడు. మనకు కావలసింది నటనా లేక జీవితమా?